Home

Tja en dan ineens zit je in het vliegtuig op weg naar huis.
Het wachten op deze droom duurde veel te lang en natuurlijk duurde het daar zijn veel te kort.

Het besef van wat ik allemaal gezien en meegemaakt heb begint nu een beetje te komen, het is heel erg veel. Ik denk dat ik nog wel even nodig heb om dit allemaal een plek te kunnen geven.

Ik maak er een niet te lang verhaal van, alle verhalen ga ik vanaf nu weer fijn persoonlijk met iedereen delen en bekijken aan de hand van alle foto's.

Allemaal bedankt voor de leuke reacties en berichten, erg fijn.

Foto's lukt niet zo erg, hier wel een beeld van hoe mijn haar zat en voor de rest kom maar fijn persoonlijk kijken hoe ze geworden zijn.

leifs

De laatste dagen alweer, moeilijk, heel moeilijk om afscheid te nemen.
Ik zal kort een indruk geven van deze afgelopen dagen.

Dinsdagmiddag zijn we naar het dreamcenter geweest. Dit is een hospice waar aidspatienten liggen. Een aantal kunnen na behandeling en met medicatie weer richting huis, anderen sterven daar. Je weet eigenlijk niet wat je ziet en je voelt de sfeer van dood in het hele gebouw hangen. We hebben een aantal mensen bezocht, geaaid en geknuffeld. De mensen daar zijn heel blij met een beetje aandacht, sommigen liggen te wachten om dood te gaan. Kort maar heel indrukwekkend en ontzettend knap wat de mensen daar doen.

Woensdag zijn we voor de tweede keer naar de tree clinic geweest, daar waar ik eerder over vertelde. We hebben de kinderen daar gekamd, iets wat met dat gekke haar hier heel belangrijk is. Er werd weer gezongen, voedsel en kleding uitgedeeld. Het was wederom speciaal en indrukwekkend.

Nou de afgelopen twee drie dagen waren bijzonder, emotioneel en heel erg indrukwekkend. Zoals ik geschreven had is vorige week Baba overleden. Hij was een zeer belangrijk persoon in het leven van de kids en van de volenteers. Hij reed de kids overal naar toe en bracht de dag door met de volenteers. S' ochtend kwam hij hier eerst om te ontbijten en vervolgens was hij de hele dag in onze buurt. Het was vanaf minuut 1 iemand om van te houden. Ken je dat, je ontmoet iemand en daar ben je gewoon gek op. Nou hij was er absoluut 1 van.

Met het sponsorgeld dat over is van Bernadet hebben we vandaag kerstinkopen gedaan. Het is tenslotte bijna december en het leek ons mooi om ze iets te geven voor de kerst. Voor 53 kids en aunties een pakket gemaakt met voornamelijk kleding en verzorgingsproducten. Geweldig gevoel, zijn we tijdens de kerst ook nog een beetje bij ze. Ze zullen ons tzt foto's sturen om te laten zien hoe het allemaal staat en hoe blij ze zullen zijn.

Gisterenochtend zijn we naar de kinderboerdeij geweest met alle kleine kids. We mochten koeien melken en geiten voeren. Na een lekker ijsje was de dag helemaal compleet en vielen ze als een blok in slaap.

De avonden vullen we met het meenemen van de grote kids naar ons huis. Gisteren en eergisteren zijn er meiden geweest en vanavond komen de jongens, ze beweren dat ze voor ons gaan koken.

Dit weekend hebben we iets voor onszelf gedaan, op safari.
Allereerst zal ik jullie vertellen over de voetbal guys en dan over de safari

Afgelopen vrijdag hadden we voor het eerst een beetje zon. Nou gebruik van maken en gewoon alle kids in het zwembad gooien. Maar ja, daar moet natuurlijk ook een gekke vrijwilliger bij in.... Ik dus.
Het was heerlijk, de kids genoten en door het kippevel van de kou heen, genoot ik ook heel erg.
Er was een klein meisje jarig, Mbali, hoe oud ze wordt en wanneer is niet duidelijk. Ze hebben een datum geprikt zodat ze ook verjaardagen kan vieren, waarschijnlijk is ze 5 geworden...
We hebben haar in een nieuwe Winnie the Pooh outfit gestoken, compleet met roze schoenen met bloemetjes erop :)

Vandaag zijn we in het winkelcentrum om de laatste spullen voor de verrassing van morgen te kopen. Dus ook even de tijd om te internetten.

Dinsdagmiddag hebben we de grote jongens uit school gehaald. Ze lootsten ons mee door de achterwijken van Pinetown, op zoek naar een goede sportzaak. Ze zijn heel beschermend naar je toe, het was hier volgens hen niet veilig zoals ik rondloop met mijn " ik ben een toerist rugzak" dus wilden ze wel mijn bescherm engel zijn. Een aantal winkels in, een drukke discussie over wat ze nu wilden en welke kleur het moest worden. Nadat wij bekeken hadden dat alle voetbalschoenen die ze verkopen een acceptabele prijs hadden, mochten ze kiezen. Ze straalden helemaal en de grijns was er niet meer vanaf te halen.
Na lang wikken en wegen zijn het felblauwe voetbalschoenen geworden. De 24 maten van alle jongens hebben we gisteren doorgegeven zodat het morgen binnen is in de winkel.

dus knijpen wij er even tussenuit om een berichtje te plaatsen.
Gisteren hebben we alle kleine kids meegenomen naar de playground. Helemaal geweldig, ze hoefden ons even niet als klimrek :)
Verder lekker aangerommeld op Agape. Ik heb tussen de middag de aunties gezellig aan de lunch gezet, ik neem jullie taken wel even over.
Nou dat heb ik geweten, mijn vingers staan 24 uur later nog in de aardappelschilstand. Ik was even vergeten dat ik aangeboden had dit voor 48 kids te doen... :)
Nou ja, de aunties genoten dus ik ook.

Gisterenavond zijn er 2 nieuwe vrijwilligers bijgekomen. Een Nederlands iemand en een meid uit Canada. Dat wordt dus Engels praten, dat is helemaal te gek want als ik dat de komende 3 weken hele dagen doe dan vijzel ik dat ook weer eens op. Het gaat me tot nu toe goed af!

Dag lieve allemaal,

Na een hele bijzondere week nu dan tijd voor het vinden van een internetcafe!
Blij dat ik alles op kan schrijven en jullie op de hoogte kan van mijn ervaringen in de eerste week.

D reis hier naartoe was niet heel erg prettig. (Lieve Daph. je bent een schat, super dat je op Schiphol stond) Veel vertragingen en daardoor de vlucht gemist in Johannesburg. Mocht de pret niet drukken maar het was wel heel vermoeiend en onzeker. Maar goed uiteindelijk waren we om 18.00 uur in Durban. Tessa (vrijwilligerscoordinator hier) stond ons op te wachten en vervolgens naar het vrijwilligershuis.
John en Ingrid (de andere 2 vrijwilligers) stonden ons al op te wachten met een lekker koud biertje. Mooi groot huis en Bernadet en ik hebben samen een kamer. De eerste nacht verliep voor mij redelijk onrustig aangezien ik nogal panisch ben voor alles wat rondkruipt. (wat doe je dan in Zuid-Afrika:)

Vanochtend toen ik wakker werd en nog even tegen mijn vriendje aankroop dacht ik goh zeg ik kan je toch eigenlijk geen 4 weken missen hoor...

Meteen daarna dacht ik, 4 weken op al die jaren dat we samen zijn...
Bij de kinderen daar wisselt het juist om de 4 weken en komen en gaan de mensen in hun leven..

Geen enkele reden dus om daar lang bij stil te staan, gaan!!

Familie Groenenstijn is het stresscentrum van de Liemers op dit moment :) ach dat zal wel over zijn als we de lucht in gaan vanavond.

Salakahle (tot ziens)

Zenuwen, stress maar vooral heel veel zin.
Eindelijk (voor mijn gevoel) ga ik kijken en helpen waar ik al zo lang bij betrokken ben.
Wat doet Michel daar allemaal, hoe is het met de kinderen die ik toen ontmoet heb en wat kan ik bijdragen voor dat kleine, grote verschil...
Vooral wil ik met eigen ogen zien en voelen wat die 'Afrika' kriebel nou is die mijn familie al jaren bezig houdt.
Hier op Nederlandse bodem heb ik al mijn handen uit de mouwen gestoken en ben ik al lang betrokken bij de hele stichting.
Nu ga ik zelf, helemaal fantastisch.

Als ik maandag alles klaar heb, niks vergeten ben en afscheid heb genomen, kan voor mij die droom beginnen die ik al heel lang heb.

Liefs